Oto wszystko co pojawiło się na temat wyprawy “W 80 dni dookoła świata (nie wyjeżdżając z Londynu)” w druku.

Trochę ciężka, ale za to pełna wersja do ściągnięcia, 20MB, czyli 51 stron żywcem wydartych z tygodnika Cooltura:

Polecam też skróconą wersję - 4 strony podsumowania, 1.5MB:

Enjoy!

PS pozdrowienia i podziękowania dla prężnego działu graficznego w Coolturze, który to wszystko elegancko poskładał.

Dzisiaj wchodzi do londyńskich kin film Trade z naszą Alicją. Kiedy tu była, już prawie rok temu, przyjechała prosto z Hollywood.

Kontynuując na Bergamutach amerykański wątek w Londynie, trzeba powiedzieć, że Alicja Bachleda-Curuś urodziła się w Meksyku, a szkołę teatralną i filmową ukończyła w Nowym Jorku. W filmie „Trade”, u boku Kevina Kline’a zagrała jedną z głównych ról – Polkę porwaną przez gang handlarzy ludźmi. Pojawiła się na okładkach wielkich amerykańskich czasopism i zdobyła też kilka nagród.

I ciągle biedna nie wie co ma zrobić, bo w Polsce wszyscy i tak mają ją za Zosię…

***

A dziś w języku mokpe wypowiada się pan Ndi, pochodzący z kameruńskiej wioski Muea:

Macki amerykańskiej kultury sięgają wszędzie.

Michael Palin, komik znany z „Latającego Cyrku Monty Pythona”, jest zapalonym podróżnikiem. Filmując dla BBC, objechał świat dookoła w 80 dni, okrążył Pacyfik, dotarł z bieguna północnego na południowy, w Himalaje i na Saharę. A wszystko to przy użyciu transportu publicznego.

Choć z „Pythonami” wymyślił Ministerstwo Dziwnych Kroków, dziś uważa, że nie ma lepszego sposobu na poznawanie świata niż poruszanie się publicznymi środkami transportu. O swojej kampanii na rzecz jego poprawy opowiadał w ubiegłym tygodniu na spotkaniu w Queen Elizabeth Hall.
– Dlaczego tutaj jestem? Cóż, dwadzieścia lat temu, jesienią, ruszyłem w podróż dookoła świata w 80 dni, która zmieniła moje życie. Występowałem jako prezenter, ale zawsze uważałem, że słowo „ofiara” lepiej opisuje proces podróżowania z ekipą BBC, która śledzi każdy twój krok – śmiał się ze sceny Palin.
– Jestem związany z Kampanią na Rzecz Lepszego Transportu (Campaign for Better Transport) przez te całe 20 lat. Przewodniczyłem jej nawet w połowie 80-tych, do teraz jestem jej prezydentem. Zawsze popierałem publiczny transport, sam często jeżdżę metrem, lobbowałem na rzecz wspólnej i spójnej polityki transportowej na naszej zatłoczonej wyspie.
– Podróż „W 80 dni dookoła świata” bardzo pomogła naszej kampanii. Nie mogąc latać, nasz sukces czy porażka zależały od dostępności naziemnych środków transportu. Przybierał on wiele kształtów i form, od pociągów przez łodzie towarowe czy sanki ciągnięte przez psy. Mimo desperackiej frustracji, nieszczęśliwych zbiegów okoliczności i niespodziewanych przygód wszystko razem zadziałało na tyle, że wróciliśmy do Londynu mając jeszcze pół dnia w zapasie.
– Sukces tej wyprawy stworzył wiele szans, a dla mnie skończyło się to możliwością dalszego testowania tolerancji dla środków transportu od bieguna północnego po południowy, wokół Pacyfiku, na Saharze i w Himalajach. Siedem razy powiedziałem sobie, że to była moja ostatnia podróż i siedem razy skłamałem.
– Dla mnie zawsze podróż była ważna, tak samo jak dotarcie do celu. Niewielu jest ludzi, którzy prowadzą kampanię na rzecz transportu i jechali na wielbłądzie, słoniu czy jaku, przeciskali się rowerem przez Szanghaj w godzinach szczytu, odwiedzili wulkany docierając tam na ośle, wylądowali na przemieszczającej się górze lodowej albo dzielili wagon mauretańskiego pociągu ze stadem kozłów.
– Wyprawa „W 80 dni dookoła świata”, filmowana przez BBC, która rozpoczęła się wizytą w Klubie Reforma w 1988 r., uświadomiła mi, że podróżowanie transportem publiczny, choć nie zawsze olśniewające, jest jednym z najlepszych sposobów na poznawanie miejsc i ludzi.

A myśmy chcieli z kolegami helikopter wynająć i Misia dostarczyć. Tylko mu się oczko odlepiło. Temu Misiu.

Nigdy nie byłem w Indiach, więc może stąd dłuższy przystanek w londyńsko-hinduskich klimatach. W sumie sam Fogg zabawił tu także chwilę, przebijając się przez subkontynent pociągiem, a później na grzbiecie słonia…

Czas jednak ruszyć w dalszą drogę, cytując jeszcze studentów, którzy żyją marzeniami o karierze w Bollywood.

- Jeśli nie wzięłabym w nim udziału, z pewnością żałowałabym tego - Anu Singh na kurs przyjechała aż z Kalifornii. - Teraz koncentruję się na wyjeździe do Indii, ale oczywiście, jeśli zadzwoni Hollywood, nie powiem „nie” - śmieje się. - W listopadzie polecimy do Bombaju, by zobaczyć kulisy wielkich produkcji i poznać ludzi z branży filmowej. Mam nadzieję, że coś się dla mnie wydarzy. Mimo iż mieszkam w Kalifornii, Londyn jest dla mnie bardziej dostępny niż Hollywood, tu się urodziłam, poza tym wychowałam się na filmach z Bollywood, kocham je.

- Studiowałem dramat w college`u i telewizję na uniwersytecie - dodaje Hassan Khan, który mieszka we wschodnim Londynie. - Grałem w teatrach, brałem udział w licznych produkcjach jako asystent reżysera. Problem w tym, że tutaj brakuje możliwości dla Brytyjczyków azjatyckiego pochodzenia. Dlatego wybrałem ten kurs. Wierzę, że będzie dla mnie trampoliną, by dostać się do filmu w Indiach. Jeśli chodzi o konkurencję, nie wierzę w nią. Gdy jesteś dobry, będzie dla ciebie praca. Wychowałem się na filmach z Bollywood, zawsze śpiewałem, tańczyłem, podziwiałem aktorów. Rodzice w pełni mnie popierają. – Jeśli masz talent, udowodnij to – powiedzieli.

**

A tak poza tym to w Londynie spadł śnieg. Jestem załamany.

– „Bollywood” to jest złe określenie. Nie chcemy być mniejszym bratem Hollywood. Mamy własną tożsamość – mówi Hemendra Bhatia, jeden z nauczycieli pierwszej szkoły poza Indiami, która kształci aktorów do gry w hinduskich filmach i telewizji.

Spotykamy się na zajęciach w Ealing Institute of Media. Szkołę otwarto we wrześniu. Na pierwszym kursie jest 7 studentów, piątka z Londynu oraz po jednej studentce z USA i Pakistanu. Właśnie przygotowują się do zajęć, prowadząc rozgrzewkę. Szkoła jest wspólnym przedsięwzięciem akademii Actors Preparers z Indii i organizacji Heathrow City Partnership. Kurs swoim nazwiskiem firmuje Anupam Kher, wielokrotnie nagradzany aktor, który zagrał już w prawie 400 filmach.

Trzymiesięczne zajęcia kosztują 4000 funtów. Oprócz codziennych ćwiczeń, studenci wybiorą się także na tydzień do Bombaju, gdzie zobaczą kulisy produkcji filmowej, a także poznają reżyserów, aktorów i producentów.

– Dzień zaczyna się od ćwiczenia jogi, potem jest nauka tańców bollywodzkich i innych. Pokazujemy też niektóre elementy sztuk walki. Oczywiście nauczana jest też cała gama technik aktorskich, modulacja głosu, dykcja, a nawet język hindi. Robimy też wykłady na temat produkcji i reżyserii – opowiada Ash Verma z organizacji Heathrow City, który koordynuje cały projekt.

Studenci po rozgrzewce, gotowi są do pokazania kilku układów tanecznych: – W czasie pracy nad filmem, gdy aktorzy mają nagrywać scenę ze śpiewem i tańcem, spotykają się wcześniej na kilkudniowych warsztatach, by ułożyć choreografię i ćwiczyć – wyjaśnia prowadzący zajęcia.

Ash Verma kontynuuje: – Indyjskie media i przemysł rozrywkowy są jednymi z najszybciej rozwijających się na świecie. Ich przychody rosną, według prognoz, mają osiągnąć 22,5 miliarda dolarów w 2011 r. Jeśli podejmie się teraz właściwe kroki, Londyn może stać się międzynarodową stolicą Bollywoodu. W tej branży aktorzy muszą być także biznesmeni. Muszą rozumieć, jak to wszystko działa.

Najpierw powinni jednak nauczyć się grać i wyrażać emocje. Po tańcach, przyszedł czas na ćwiczenie przed kamerą. Hemendra Bhatia, aktor i reżyser instruuje swoich podopiecznych. Mają pokazać scenę, w której mąż podejrzewa, że żona ma romans. Studenci zaczynają od dialogu pomiędzy dwoma postaciami. Ćwiczenia są nagrywane, a później omawiane. W ich trakcie nauczyciel wyjaśnia: – Gra nie polega na recytowaniu tekstu. Pamiętajcie: mniej mówienia, więcej emocji!

– Kiedy przyjmowaliśmy ich do szkoły, poza tym, że prezentowali przygotowany materiał, mieliśmy długie rozmowy, sprawdzaliśmy, jakie mają ambicje i predyspozycje – opowiada Hemendra Bhatia, po skończonym ćwiczeniu. – Wszyscy bardzo chcą zostać aktorami. Biorąc udział w tym kursie chcą się sprawdzić, dowiedzieć, czy mają to coś, co potrzebne jest do bycia aktorem.

Jeśli londyńska szkoła odniesie sukces, podobne projekty powstaną w Południowej Afryce i Australii. Ash Verma, który zajmuje się projektem od strony biznesowej, jest optymistą.
– Wierzę, że Londyn, niezwykle kreatywny, najbardziej zróżnicowany etnicznie i kulturowo, jest świetnym miejscem dla aktorów. Ważna jest też pozycja tego miasta w świecie oraz wielkość hinduskiej społeczności. To wszystko dobrze nam wróży. Chcemy po prostu połączyć to, co najlepsze w Bollywood i hinduskim kinie z tym, co najlepsze w Europie.

hmm…

Choć jakimś cudem udało mi się zdobyć akredytację na Londyński Festiwal Filmowy, dzisiaj wybrałem coś innego. Kręcąc się po dzielnicy Southall trafiłem do Himalaya Palace, kina, gdzie za 3 funty (taniej niż wypożyczenie dvd), można obejrzeć bollywoodzkie superprodukcje.

Siedziałem przez dwie i pół godziny, wśród szlochających starszych pań, nie mogąc uwierzyć, że tak można robić filmy. To wszystko jest takie jakieś z Akademii Pana Kleksa - idą, gadają i nagle zaczynają śpiewać.

Ale w tym jest jeszcze więcej. To dwie i pół godziny harlequina, sztuki Fredry, MTV Asia, musicalu i wenezuelskiej telenoweli. Wstrząśnięte i zmieszane.

Karzzzz miał premierę zaledwie 5 dni temu. Produkcja hinduska, ale akcja toczy się w Afryce.

Ona pozwala by się zabił, zabierając spadochron i wyskakując z awionetki, którą wcześniej pozbawiła paliwa. On umiera, ale odradza się w ciele młodego piosenkarza.

Więc ona znowu chce go zabić, tym razem w scenie jakby żywcem z filmu Hitchcocka Północ, północny zachód:

Tylko, że tym razem to ona ponosi zasłużoną karę.

**

PS jutro wybieram się do szkoły dla bollywoodzkich aktorów…