Oto wszystko co pojawiło się na temat wyprawy “W 80 dni dookoła świata (nie wyjeżdżając z Londynu)” w druku.

Trochę ciężka, ale za to pełna wersja do ściągnięcia, 20MB, czyli 51 stron żywcem wydartych z tygodnika Cooltura:

Polecam też skróconą wersję - 4 strony podsumowania, 1.5MB:

Enjoy!

PS pozdrowienia i podziękowania dla prężnego działu graficznego w Coolturze, który to wszystko elegancko poskładał.

– Ideałem dla tancerki jest wziąć cię w podróż, w czasie której podniecenie rośnie i opada – twierdzi Anne White z grupy Planet Egypt, która promuje środowisko tancerzy i szkół tańca orientalnego.

– W Egipcie rytm nadawany przez perkusję może być wyrażony przez każdą część ciała. Ważna jest też interpretacja tancerza, który buduje napięcie i wyraża emocje. Mówimy tu o tańcu trwającym 10 minut. To jest ten najlepszy, który można zobaczyć w klasycznych egipskich filmach – opowiada Anne. – Jest wiele różnych tańców w Egipcie, dla różnych klas społecznych, z różną muzyką, strojami, ale wszystkie mają podobne ruchy.

– „Taniec brzucha” to tylko nazwa nadana pod koniec XIX wieku czemuś, co już istniało. Arabowie nazywają go tak ze względu na turystów. Oryginalnie nazywa się – al Raqs al Sharqi – taniec wschodni.

– Niektórzy kochają tę muzykę, innych przyciągają kostiumy. Młode dziewczyny, które są zawsze pod czułym spojrzeniem ojców, mogą się w tym tańcu pokazać. Ja czuję się kobieco, pewna siebie, ten taniec daje mi energię i radość, wyraża się emocje. Muzyka ma ogromny wpływ, jest euforyczna, wyzwala ludzi – opowiada tancerka i założycielka Planet Egypt, grupy gromadzącej tancerzy i popularyzującej taniec orientalny w Londynie.

– Każdy może tańczyć. Na zajęcia przychodzą mężczyźni, dzieci, starsi. Nieważna płeć ani rozmiar. Twoje ciało to rytm. Kroki, oddech, bicie serca. Trzeba tylko podłożyć pod to muzykę – podsumowuje Anne White z grupy Planet Egypt.

– Od dziewięciu lat poszukuję śladów wpływu starożytnego Egiptu na Londyn. Gdy zaczynałem, nie byłem pewien, czy zbiorę wystarczająca ilość materiału, by stworzyć z tego książkę. Okazało się, że te wpływy są o wiele mocniejsze, niż się spodziewałem! – opowiada Chris Elliott, członek Egypt Exploration Society, który odnalazł i opisał w Londynie już ponad 250 lokalizacji związanych ze starożytną kulturą.

– To jedna z najstarszych cywilizacji i w dodatku dobrze zachowana. Pozostałości po niej są spektakularne. O starożytnych Egipcjanach wiemy sporo, bo dużo pisali – mówi Chris Elliott, który chciałby opublikować swoją książkę za rok.

Na londyńczyków kultura Egiptu miała wpływ już od początku. W czasach Rzymian, była tu świątynia Ozyrysa. W średniowieczu wielbłądy pojawiały się w herbach szlacheckich. Pierwsze mumie przywieziono do Londynu w XVIII wieku. Prawdziwy rozkwit zainteresowania kulturą Egiptu zaczął się jednak sto lat później.

– To było w czasach wojen napoleońskich. By bronić angielskiego połączenia z Indiami, Brytyjczycy pokonali Francuzów najpierw na wodzie, a potem na lądzie. Przywożone w tym czasie do British Museum przedmioty, to wojenne łupy – opowiada Chris. – To był początek wielkiej kolekcji, a Egipt stał się niezwykle modny wśród arystokracji i w królewskich kręgach.

Zaczęto dekorować domy w egipskie wzory, powstały grobowce inspirowane sztuką znad Nilu. Po wojnach napoleońskich Egipt odwiedzało coraz więcej Brytyjczyków. Tworzyli prywatne kolekcje oraz modele grobowców pokazywane w Londynie. Kolekcjonerzy stawali się członkami wyższych sfer, bo pokazywali to, czego nikt tutaj wcześniej nie widział.

Z ponad 250 opisanych przez siebie lokalizacji, Chris Elliott poleca szczególnie wizerunek bogini Sechmet o głowie lwa, który zdobi wejście do słynnego dom aukcyjnego Sotheby`s przy New Bond Street.

– W środku jest też druga, drewniana statuetka, która ma 5000 lat, która jest tam przesuwana z miejsca na miejsce. Kiedy ją fotografowałem, wypadła z rąk człowieka, który ją właśnie przenosił. Szybko postawił ją z powrotem. To ma 5000 lat… – pisnąłem tylko.

Na cmentarz w Abney Park prowadzi brama wykonana w stylu egipskim. Smaczkiem jest fakt, że autor zrobił błąd w hieroglifach, można powiedzieć – ortograficzny.

Nie można przeoczyć oryginalnego obelisku nazwanego Cleopatra`s Needle, który wznosi się przy Embankment. Wspaniałe zdobienia egipskie można zobaczyć na Britannia House przy Shaftesbury Avenue.

Związek z Egiptem miał też Klub Reforma przy Pall Mall. W 1846 r. wydano tu bankiet dla Ibrahima Pashy, syna Muhammada Ali, władcy Egiptu. Szef kuchni, Alexis Benoit Soyer (który nomen omen opublikował pierwszy przepis na frytki) stworzył deser w kształcie piramidy, mający prawie 1 metr wysokości, z podobiznami władców Egiptu.

No i oczywiście dom handlowy Harrods…

Ale czy to nie jest przypadkiem kicz?

- Owszem, czasem twórca może przesadzić. Rozmawiałem z projektantem egipskiego hallu w Harrodsie – mówi Chris Elliott. – Nie uważa, że wyszedł mu kicz. Jednak dla mnie to spektakularne, ale za bardzo barokowe. Wolę bardziej klasyczne interpretacje.

Generalnie to już chyba po dziurki w nosie mam wszelkich zabytków, big benów, piramid i sydneyskich oper. Planując podróż po Londynie wydawało mi się jednak, że to będzie ok. Że zrobię sobie jakąś trasę pomiędzy ważnymi miejscami, poumawiam z ludźmi wcześniej i jakoś będę tym tropem podążał. Ale tu jest Londyn! Tu się niczego nie powinno planować. Przecież właśnie to chciałem odkryć - bogactwo i różnorodność czekające na każdym kroku. Zrzucam więc okowy (taaa… ciągle jeszcze we mnie ta polonistyczna nuta pobrzmiewa) i daję się ponieść miastu.

Chcę być jak Fogg. Phileas Fogg. Bo na razie to tylko jestem jak Fogg, ale Mieczysław.