– Ideałem dla tancerki jest wziąć cię w podróż, w czasie której podniecenie rośnie i opada – twierdzi Anne White z grupy Planet Egypt, która promuje środowisko tancerzy i szkół tańca orientalnego.

– W Egipcie rytm nadawany przez perkusję może być wyrażony przez każdą część ciała. Ważna jest też interpretacja tancerza, który buduje napięcie i wyraża emocje. Mówimy tu o tańcu trwającym 10 minut. To jest ten najlepszy, który można zobaczyć w klasycznych egipskich filmach – opowiada Anne. – Jest wiele różnych tańców w Egipcie, dla różnych klas społecznych, z różną muzyką, strojami, ale wszystkie mają podobne ruchy.

– „Taniec brzucha” to tylko nazwa nadana pod koniec XIX wieku czemuś, co już istniało. Arabowie nazywają go tak ze względu na turystów. Oryginalnie nazywa się – al Raqs al Sharqi – taniec wschodni.

– Niektórzy kochają tę muzykę, innych przyciągają kostiumy. Młode dziewczyny, które są zawsze pod czułym spojrzeniem ojców, mogą się w tym tańcu pokazać. Ja czuję się kobieco, pewna siebie, ten taniec daje mi energię i radość, wyraża się emocje. Muzyka ma ogromny wpływ, jest euforyczna, wyzwala ludzi – opowiada tancerka i założycielka Planet Egypt, grupy gromadzącej tancerzy i popularyzującej taniec orientalny w Londynie.

– Każdy może tańczyć. Na zajęcia przychodzą mężczyźni, dzieci, starsi. Nieważna płeć ani rozmiar. Twoje ciało to rytm. Kroki, oddech, bicie serca. Trzeba tylko podłożyć pod to muzykę – podsumowuje Anne White z grupy Planet Egypt.

– Od dziewięciu lat poszukuję śladów wpływu starożytnego Egiptu na Londyn. Gdy zaczynałem, nie byłem pewien, czy zbiorę wystarczająca ilość materiału, by stworzyć z tego książkę. Okazało się, że te wpływy są o wiele mocniejsze, niż się spodziewałem! – opowiada Chris Elliott, członek Egypt Exploration Society, który odnalazł i opisał w Londynie już ponad 250 lokalizacji związanych ze starożytną kulturą.

– To jedna z najstarszych cywilizacji i w dodatku dobrze zachowana. Pozostałości po niej są spektakularne. O starożytnych Egipcjanach wiemy sporo, bo dużo pisali – mówi Chris Elliott, który chciałby opublikować swoją książkę za rok.

Na londyńczyków kultura Egiptu miała wpływ już od początku. W czasach Rzymian, była tu świątynia Ozyrysa. W średniowieczu wielbłądy pojawiały się w herbach szlacheckich. Pierwsze mumie przywieziono do Londynu w XVIII wieku. Prawdziwy rozkwit zainteresowania kulturą Egiptu zaczął się jednak sto lat później.

– To było w czasach wojen napoleońskich. By bronić angielskiego połączenia z Indiami, Brytyjczycy pokonali Francuzów najpierw na wodzie, a potem na lądzie. Przywożone w tym czasie do British Museum przedmioty, to wojenne łupy – opowiada Chris. – To był początek wielkiej kolekcji, a Egipt stał się niezwykle modny wśród arystokracji i w królewskich kręgach.

Zaczęto dekorować domy w egipskie wzory, powstały grobowce inspirowane sztuką znad Nilu. Po wojnach napoleońskich Egipt odwiedzało coraz więcej Brytyjczyków. Tworzyli prywatne kolekcje oraz modele grobowców pokazywane w Londynie. Kolekcjonerzy stawali się członkami wyższych sfer, bo pokazywali to, czego nikt tutaj wcześniej nie widział.

Z ponad 250 opisanych przez siebie lokalizacji, Chris Elliott poleca szczególnie wizerunek bogini Sechmet o głowie lwa, który zdobi wejście do słynnego dom aukcyjnego Sotheby`s przy New Bond Street.

– W środku jest też druga, drewniana statuetka, która ma 5000 lat, która jest tam przesuwana z miejsca na miejsce. Kiedy ją fotografowałem, wypadła z rąk człowieka, który ją właśnie przenosił. Szybko postawił ją z powrotem. To ma 5000 lat… – pisnąłem tylko.

Na cmentarz w Abney Park prowadzi brama wykonana w stylu egipskim. Smaczkiem jest fakt, że autor zrobił błąd w hieroglifach, można powiedzieć – ortograficzny.

Nie można przeoczyć oryginalnego obelisku nazwanego Cleopatra`s Needle, który wznosi się przy Embankment. Wspaniałe zdobienia egipskie można zobaczyć na Britannia House przy Shaftesbury Avenue.

Związek z Egiptem miał też Klub Reforma przy Pall Mall. W 1846 r. wydano tu bankiet dla Ibrahima Pashy, syna Muhammada Ali, władcy Egiptu. Szef kuchni, Alexis Benoit Soyer (który nomen omen opublikował pierwszy przepis na frytki) stworzył deser w kształcie piramidy, mający prawie 1 metr wysokości, z podobiznami władców Egiptu.

No i oczywiście dom handlowy Harrods…

Ale czy to nie jest przypadkiem kicz?

- Owszem, czasem twórca może przesadzić. Rozmawiałem z projektantem egipskiego hallu w Harrodsie – mówi Chris Elliott. – Nie uważa, że wyszedł mu kicz. Jednak dla mnie to spektakularne, ale za bardzo barokowe. Wolę bardziej klasyczne interpretacje.

Kilka lat temu przeszła na islam. Dziś mówi, że to nie religia, tylko styl życia. Nie tęskni za spódniczką mini, ale nie może powiedzieć co zrobi, gdy jej mąż zechce mieć kolejną żonę.

Islam jest dla Iwony kontynuacją chrześcijaństwa. Twierdzi, że kocha Wielką Brytanię, bo to jeden z najbardziej tolerancyjnych krajów. Tutaj łatwo jest być muzułmanką.

- Kobiety nie są zniewolone. Na przykład strój to nasz wybór. Chodzę w pełnym mundurze, tak go nazywam, i jestem na „służbie” 24 godziny na dobę. Bóg jest jak CCTV, stale nas obserwuje. Czuję, że ubieranie się inaczej byłoby grzechem.

Iwona przyznaje, że najpierw przychodzi wiara, potem człowiek decyduje się na strój.

- Na początku mówiłam, że w życiu tego nie założę, nawet po ślubie. Z czasem zmieniłam zdanie. Musimy się tak ubierać, by zapobiegać pewnym sytuacjom, nie możemy na przykład prowokować zazdrości.

- Teraz mężczyźni rozmawiają ze mną, bo mam coś do powiedzenia, a nie dlatego, że ładnie wyglądam – mówi Iwona. – Jeszcze nigdy w życiu nie byłam tak pewna siebie.

Wyznawcy islamu mogą mieć do 4 żon. Ich ilość zależy od męża i czy będzie w stanie wszystkie utrzymać. Jak zachowałaby się Iwona, gdyby mąż zdecydował się na drugą małżonkę?

- To zależy od okoliczności. Mąż pyta o pozwolenie na drugą żonę, kiedy pierwsza jest chora, albo nie może mieć dzieci. Teraz nie mogę odpowiedzieć, bo nie jestem w takiej sytuacji…